Psychoaktyw

Fotografią zajmuję się od dosyć dawna. Mogę bez obaw powiedzieć, że jest ona jedną z moich ulubionych dziedzin sztuki. Pierwszy raz zafascynowałem się aparatami fotograficznymi i rezultatami jakie dzięki nim można osiągnąć kiedy wchodziłem w życie nastolatka. Ojciec kupił, teraz już nieco stary i niedorównujący najnowszym cudom techniki, Fujifilm Finepix 3500. Przebywałem z tą 3,2 mpx maszyną do robienia zdjęć przez długi czas, eksperymentując i bawiąc się jej możliwościami przez kilka lat. W końcu jednak musiał nastąpić przełom.

W środku roku 2006 przeniosłem się do Barcelony na dwa tygodnie na kurs języka hiszpańskiego. Przez całe dwa tygodnie udało mi się zrobić bezmała 2000 zdjęć wszelakiej maści i rodzaju. Myślę, że był to jak dotąd najlepszy okres dla mnie jeśli chodzi o naukę fachu fotografii cyfrowej, ponieważ miałem ogromny, zróżnicowany teren do dyspozycji, który mogłem odkrywać przez szkło aparatu. Było to wielce emocjonujące przeżycie.

Pod koniec liceum, w 2007 roku przerzuciłem się na Canona 30D z obiektywem 28-135 m co zaowocowało wprowadzeniem lepszej jakości do moich prac. Dzięki tej inwestycji mogłem zacząć startować w przeróżnych konkursach wymagających wysokiej jakości oraz rozdzielczości zdjęć.

Jestem wielkim fanem fotografii natury oraz fotografii industrialnej przedstawiającej fabryki, opuszczone czy też zrujnowane miejsca. Owe zainteresowanie jest rezultatem moje go zaciekawienia wszystkim co niekoniecznie jest piękne od zewnątrz. Ludzie z reguły pokazują to co jest piękne na naszym świecie. Tak już jest, jest to narzucone przez mainstreamową fotografię. Większość zdjęć to zdjęcia przedstawiające przepiękne wschody słońca, najbardziej urocze portrety małych dziewczynek trzymających w dłoniach kwiaty.

Ja patrzę na świat z zupełnie innej strony. Dostrzegam rzeczy, których normalni ludzie by nie chcieli widzieć. Widzę to co dziwne, to co brzydkie, to co jest zniekształcone, to co zostało zdegradowane. Widzę, patrzę i właśnie to uważam za piękne podążając za stwierdzeniem poety Grochowiaka “Brzydota jest piękna”.

Nie chodzi tutaj tylko o odwrócenie pojęć. Swoją fotografią staram sie uzmysłowić ludziom, że nie można patrzeć na świat w kolorach bieli i czerni, ponieważ są pomiędzy tymi kolorami także odcienie szarości. Uważam, że ludzie powinni widzieć obie strony rzeczywistości, a nie tylko te które są powszechnie uważane za piękne i wartościowe. Moim zdaniem, wszystko jest wartościowe, nieważne czy jest piękne czy brzydkie.

Nagrody i publikacje:

14 lutego 2007 Snap Magazine #001, Forbidden Whispers Publishing. Artykuł o mojej fotografii przedstawiający kilka moich zdjęć widoków natury.

Exhibition Przestrzeń Wyobraźni.

Photographer of the month October 2007 awarded by Forbidden Whispers Publishing.

Nevertheless, his major area of interest lies in photography as a mean of depicting interesting surroundings, especially if they are industrial or contain traditional aspects of cultures.His photography is with a certain purpose, it has a major aim. As people usually show in their photos the most beautiful, pretty places in the world Tymoteusz tends to depict those that are opposing to this vision and are often thoroughly neglected. His aim is to show the worse side of the world to bring awareness of not only the wonderful aspects of planet Earth but also those that we don’t want to look at.